maaikeloopt.reismee.nl

Terug naar plat

Allereerst, bedankt voor alle enthousiaste reacties! Er reizen een heleboel mensen met me mee, superleuk.

Na van onder zeeniveau te zijn opgeklommen tot bijna 2500 meter, mocht ik de bergen de afgelopen week weer verlaten... Eerst nog een paar dagen aan de rand van het prachtige Aostadal, dat zich daarna opende om ruimte te geven aan een polderachtig landschap, vol rijstvelden. Met pijn in mijn hart keek ik af en toe achterom naar de besneeuwde toppen. Mijn gastvrouw Marina in Vercelli had er vanaf haar balkon nog heel in de verte uitzicht op, maar de laatste twee dagen waren definitief zo plat als een dubbeltje.

Dat is even omschakelen; vanaf Besançon was mijn weg één grote voorpret voor de Alpen en nu ben ik er alweer overheen, en zou ik, wat landschap betreft, net zo goed in Nederland kunnen zijn. Wat landschap betreft, zeg ik er bewust bij, want de zon maakt wel degelijk duidelijk dat ik me heel wat zuidelijker bevind! Maar ook deze platheid hoort erbij en maakt mijn reis tot wat hij is. Ze doet me het landschap dat achter me ligt (en ongetwijfeld dat wat voor me ligt) nog meer waarderen!

De eerste dag kwam ik meteen twee pelgrims tegen, en sindsdien lijkt het wel men massaal de wandelschoenen uit de kast getrokken heeft, en vanaf Aosta is begonnen te lopen. Nou ja, massaal... ik kom toch zeker iedere dag 3 andere pelgrims tegen, en dat is nogal veel, gezien het totaal van 2 in de 9 weken hiervoor! Dat is best gezellig; al twee dagen liep ik samen met aardige Italianen, en andere dagen loop ik soms een stukje met mensen op. Daarna herpakt ieder weer zijn eigen ritme. Loslaten blijft het devies.

Het couchsurfen lijkt hier wat minder makkelijk te gaan, maar ik verbleef toch al twee keer bij wat oudere Italiaanse dames, jong van geest! We kletsten wat af over van alles en nog wat, en hoewel ik elke dag weer afscheid neem, weet ik ook dat ik al wat echte vrienden heb gemaakt in Italië, die ik vroeger of later zal weerzien.

Vandaag zit ik eens een keer niet op een pelgrimszaaltje of bij iemand thuis, maar in een heuse Bed and Breakfast! En die luxe mag ook wel, want ik krijg bezoek, van papa en mama! Twee weken gaan we het proberen samen uit te houden en de afstand tot Rome te verkleinen... ik houd jullie op de hoogte!



De vierde grens

Om vanuit Nederland in Italië te komen, moest ik vier grenzen passeren. De eerste drie waren nauwelijks om over naar huis te schrijven. Dat ik in België was beland, merkte ik pas toen ik door de eerste plaats, Visé, heenliep. Van België naar Frankrijk stond er een aardig bordje speciaal voor pelgrims, met daarop het aantal nog af te leggen kilometers tot Santiago de Compostella. Ook de grens met Zwitserland was niet opmerkelijk. Pas toen Stefan en ik opeens wél wegwijzers op ons pad aantroffen, concludeerden we dat we in een ander, beter georganiseerd land moesten zijn.

Ergens wel jammer dat je zo makkelijk over de grens heen stapt; na al die afgelegde kilometers hoop je toch stiekem dat iemand je staat op te wachten met taart en slingers en een gave stempel voor in je paspoort. Dat was niet geval bij de overgang van Zwitserland naar Italië, maar er was wel iets anders leuks bedacht: een berg van bijna 2500 meter. Reken maar dat ik het zou voelen als ik Italië binnen wilde lopen!

De vraag was alleen: was het überhaupt mogelijk om te lopen? Of zou de sneeuw me dwingen om een stukje de bus of de auto door te tunnel te nemen? Ik had besloten daar maar niet teveel over te tobben, maar in elk geval zo ver mogelijk door te lopen, tot Bourg Saint Pierre, zo'n vier uur lopen onder de Sint Bernard pas vandaan. Onderweg had ik wel hier en daar nagevraagd, en de meningen verschilden. Er scheen niet veel sneeuw te liggen, maar misschien toch wel te veel om te kunnen lopen? Eenmaal in Bourg Saint Pierre stelde de aardige eigenaar van de hut waar ik verbleef voor nog maar eens naar boven te bellen. Het moment van de waarheid... En ik kon komen! Beetje op tijd weg, zodat de sneeuw nog hard was, maar dan zou het wel te doen zijn.

Wat volgde waren twee spannende dagen, voor mezelf en voor de thuisblijvers (papa en mama dus). Sneeuw in de bergen is toch niet niks, zeker voor iemand uit een druilerig plat landje. Ik sprak met mezelf af (en met papa en mama) dat ik zo ver zou gaan als mogelijk, maar dat ik terug zou gaan als ik het niet vertrouwde. Ik wil het liefst alles lopen, maar niet ten koste van de veiligheid!

Op donderdag, mama's verjaardag nog wel, om 5 uur opstaan en gaan met die banaan. Onderweg vond ik nog wel een mooie stok, die fijn was voor de balans, en me bovendien nog meer pelgrimsaanzien gaf (al helemaal samen met de rieten hoed die Pauline me een paar dagen geleden kado gaf!). Tot halverwege de klim inderdaad weinig sneeuw; niet ik, maar het handjevol tourskiërs moest zich afvragen wat ze op de berg te zoeken hadden... maar dat snapte ik even later wel. De sneeuw werd steeds meer, en sommige stukken waren behoorlijk ijzig. Gelukkig kon ik er goed omheen lopen. Verder waren er nog wat gemsen en marmotten om me moed in te pompen! Uiteindelijk liep ik naar het pad van de skiërs toe, dat eigenlijk heel goed begaanbaar was. De zon kwam boven de berg uit, het was net wintersport! Nog een half uurtje doorstappen, en toen was ik er al, om een uur of 10.30! Ik werd ontvangen met lekkere zoete thee, en bracht de rest van de dag zonnend en slapend door.

Goed, de top was behaald, nu nog aan de andere kant naar beneden. Ook dat was spannend, want aan de Italiaanse kant zijn veel minder skiërs, dus het pad zou wel minder goed begaanbaar zijn. Gelukkig waren er heel wat aardige mensen in het hospice die het allemaal nog eens goed voor me uitzochten, en me brood en een appel voor de afdaling meegaven. Het ging goed komen! Dit keer wat later weg, want ijzige sneeuw is ook weer niet goed. Het eerste stuk ging prima; ik volgde de weg in plaats van het pad, om niet te verdwalen in de sneeuwhopen. Wat een ongelooflijk gevoel, lopend over een besneeuwde berg, na twee maanden doorzetten.

Hoe lager ik kwam, des te meer ik moest ploeteren, omdat de sneeuw zachter werd en ik er steeds in weg zakte. Maar het werd met de meter minder, totdat het helemaal ophield. Ik had het gehaald! Wat een euforie! Dat was nog eens een grensovergang. De ruim 20 kilometer die ik nog moest afleggen naar Aosta deed ik op pure adrenaline (Ok, en een paar boterhammen met La Vache qui Rit). Daar vond ondanks het paasweekend nog een vrije hotelkamer en genoot ik van mijn eerste Italiaanse pizza en een ijsje. Ik denk dat ik wel aan dat dieet kan wennen de komende maand!

P.s. Foto's volgen binnenkort!

Samen naar Zwitserland

Dag 57. Bijna 1200 km verder! Na het soms saaie en verlaten Frankrijk, is Zwitserland druk, duur en belachelijk mooi. Ik moet me zelf regelmatig hardop vertellen dat die hoge bergen op de achtergrond geen hologram zijn. Maar dat zal ik de komende dagen ook nog wel fysiek ervaren, aangezien ik erover heen moet... Toen ik gisteren naar het hospice op de top belde, kreeg ik te horen dat het in principe nog niet toegankelijk is voor wandelaars, maar dat ik er in de harde ochtendsneeuw allicht een poging op kan wagen. Als dat lukt, zal het donderdag zijn, en loop ik dus vrijdag Italië binnen. Zo niet, dan wordt het de tunnel. Wordt vervolgd, en ja: ik doe voorzichtig!

De grens met Zwitserland passeerde ik een paar dagen geleden samen met mijn wandelbuddy Stefan! Die loopt van het noordelijkste puntje van Schotland naar de zwarte zee. Baas boven baas... Ik wist al van zijn wandeling omdat hij in Weert bij dezelfde gastvrouw verbleef als ik, en na wat heen weer appen waren we nu eindelijk op hetzelfde punt beland! We spraken af in Pontarlier, Frankrijk, en stapten samen drie dagen richting Zwitserland, tot Lausanne, aan het meer van Genève. Daar pakte hij de trein naar Genève om terug te vliegen naar Schotland, voor een welverdiende theepauze- hij is al 5 maanden bezig. Het was heel leuk om samen te lopen, en ervaringen uit te wisselen, en bovendien iemand naast je te hebben om te beamen hoe mooi het landschap is, of hoe jammer het is dat je fout gelopen bent...

Gelukkig ben ik ook als ik alleen loop niet bepaald eenzaam. Sinds Besancon heb ik alleen nog maar gecouchsurfd bij heel veel aardige, uiteenlopende mensen. Zo verbleef ik op mijn verjaardag in Ornans bij Fabrice, die me meenam naar een volksdansfeest, en een taart voor me bakte; in Romainmotier bij Sylvain, die ons een ademhalingstechniek van Wim Hofman a.k.a 'The Iceman' leerde; in Bex bij Pauline, waar ik de oplader van mijn camera vergat, maar ze reed 's avonds 20 km om hem te komen afleveren bij Bastien in Martigny!

In die laatste plaats zit ik nu. Ik ga nog even genieten van het Zwitserse landschap, en spreek jullie weer in Italië!

De duizend voorbij

46 dagen onderweg, en de 1000 km gepasseerd! Tijd voor een rustdag in Besançon, een mooie en gezellige stad met veel water en parken waarin de jonge mensen van het weer profiteren. De luchtige sfeer hier vult goed mijn huidige gemoed aan; na een dipje vorige week, is het alleen maar beter geworden.

Het weer is opgeknapt en hoe! Terwijl ik onder de brandende zon mijn passen zet, verraadt alleen de grote hoeveelheid kale bomen dat het nog geen hartje zomer is. Het enige nadeel hiervan is dat ik meer water mee moet sjouwen, en kennen jullie die mop van die waterbron dat op elke Franse begraafplaats te vinden is? Stiekem toch geen waterpunt, maar slechts een kraan, waar geen water uit komt! Goede humor man. Maar goed, ik heb het overleeft, en geniet optimaal van de warmte.

Ook de weg is afwisselender geworden. De eindeloze Romeinse wegen hebben plaats gemaakt voor af en toe een bos, met daarin niet zelden een wegspringen hert. En de dorpjes die onder de donkere wolkenluchten troosteloos leken, hebben nu eerder iets idyllisch. Dat neemt niet weg dat de verlatenheid van het Franse platteland indruk op me gemaakt heeft. Of ik zo zou kunnen wonen, weet ik niet; hoewel ik overweldigd was toen ik gisteren weer in de stad aankwam, voel ik me vandaag even heel aangenaam in het geroezemoes.

Ik verblijf bij couchsurfer Maxime en zijn huisgenoten op de bank en ben dankbaar een dagje deel uit te mogen maken van een gezellige groep mensen. Gisteren ben ik mee geweest naar de salsa les, maar op mijn bergschoenen durfde ik het toch niet echt aan zelf te dansen. Toch leuk om een biertje te drinken, en mensen te kijken! Vandaag ook een druk programma. Vanochtend naar de hamam, alvast een kadootje van papa en mama. Heerlijk ontspannend en ik ben voor eventjes helemaal schoon! Vanmiddag hebben we gehangen in het park en heb ik iemand gevonden om de rits van mijn rugzak te repareren.

Behalve van couchsurfing, heb ik de afgelopen twee weken ook volop gebruik gemaakt van wat ik 'oude school bank surfen' noem, bij mensen thuis die gratis pelgrims hosten. Dat is altijd een warme ervaring. Heel bijzonder hoe mensen blijkbaar merken dat er behoefte is aan onderdak en dan spontaan besluiten om het zelf maar op zich te nemen. Een kleine moeite, maar voor mij en andere pelgrims zo waardevol!

Oké, één anekdote nog dan. Een paar dagen terug verbleef ik in Champlitte in een hut voor pelgrims en dergelijken. Mijn gastheer had me al gewaarschuwd dat er nog iemand zou zijn, of ik dat erg vond. Nou, dat bleek heel gezellig! Christian was in Champlitte voor zijn werk, en vond het ook wel fijn om gezelschap te hebben. Hij bleek een heerlijke ouwehoer, en we kletsen wat af, onder het genot van de rosé die hij had meegenomen. En nog mooier, zijn werk bleek in het plaatsje te zijn waar ik de volgend dag heen liep! Twee avonden goed gezelschap dus, is dat toeval of geluk?

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb de smaak weer te pakken, en passeer over een week de grens met Zwitserland! Tot dan!

A few of my favourite things

Dag 35. 860 kilometer afgelegd. Ik kijk terug op 5 dagen vol eindeloze velden met kaarsrechte wegen die ik 10 kilometer voor me uit kan zien strekken, dreigende wolkenluchten die elk moment uit kunnen barsten en dat ook net iets te vaak doen, en uitgestorven dorpjes met winkels die ofwel 'exceptionellement fermé' zijn, ofwel überhaupt al jaren geleden opgedoekt. In mijn eentje op een plastic stoeltje in de enorme ruimte van een gîte voor 12 personen kom ik tot de conclusie dat ik op het moment niet bepaald op het hoogtepunt van mijn reis ben beland. Tuurlijk, alle genoemde omstandigheden behoren tot de categorie 'hoort erbij' en 'gaat wel weer over', maar kort gezegd is mijn humeur wel eens beter geweest de afgelopen 5 weken. Gelukkig zijn er wel degelijk veel dingen de moeite waard; om mezelf op te fleuren heb ik daarom besloten een lijst te maken van mijn favoriete dingen.

-Het begin van de lente! Eindelijk het allereerst groen in de takken, en bloesem in de bomen.

-Een bijzonder openhartige middag met medepelgrim Carolien in Reims die eindigde met een halve liter thee in een heus hipstercafe.

-Eindelijk weer eens zelf koken bij Diana thuis en complimenten krijgen over mijn linzencurry.

-Een uur achter een Turkse familie lopen langs het kanaal, en de sociale interacties bestuderen.

-Een hardloper die stopt en vraagt waar ik heen ga.

-Een boer in een trekker die stopt en vraagt waar ik heen ga.

-Een automobiliste die stopt en vraagt of ik mee wil rijden.

-Een automobiliste die stopt en vraagt of ik mee wil rijden en wil overnachten in het volgend dorpje.

-Een 75-jarige gastvrouw in Trépail die net zo lang is als ik, als ik zit.

-Diezelfde gastvrouw die me volstopt met quiche, en salade, en kaas, en pudding, en schuimpjes, en wentelteefjes.

-En die een CD opzet van de film 'Les Choristes' en me toevertrouwt dat ze op die muziek door de keuken danst als er niemand kijkt.

-Een massage van twee uur bij een gastheer in Châlons-en-champagne die een opleiding tot masseur volgt.

-Racletten met champagne.

-Douchen na een dag lopen.

-Elke dag een andere soort doucheschuim proberen.

-Het gevoel van mijn schoenen uittrekken en mijn benen op een bed leggen.

-Ontdekken dat de bakker in Brienne-le-Château tóch open is en dat ze er ook nog eens het beste bruine brood in dagen verkopen.

-Een stapel friet tot het plafond in een heerlijk ongezellige brasserie in datzelfde dorp.

-Een bak vol kaarten uit Rome van mensen in Coole die al sinds 2008 ieder jaar tientallen pelgrims gratis ontvangen.

-Engels spreken met een Franse jongen in Balignicourt met zo'n sterk accent dat ik bijna denk dat ik Frans met hem aan het praten ben en dat ik opeens veel meer begrijp.

-Een hond die door me geaaid wil worden en op mijn schoot kruipt, in plaats van naar me te blaffen omdat hij denkt dat ik de tv van zijn baasje in mijn rugzak heb.

-Zelfgebakken brood.

-Zelfgemaakte jam.

-Zelfgemaakte sterke drank.

-Kaas als toetje.

-Een haardvuur om bij op te warmen.

-Herten die ik ik door het veld voor me zie springen.

-Een buizerd die vlak boven me langs vliegt.

-Spechten die ik overal hoor, maar nooit zie.

-Een afdakje vinden en besluiten er pauze te houden twee minuten voordat de bui losbarst.

-Het feit dat bakkers het heel normaal vinden als ik vraag of ze het stokbrood in tweeën willen snijden omdat het anders niet in mijn rugzak past.

-De geur van schone kleren nadat een gastvrouw spontaan zegt dat ik de wasmachine wel mag gebruiken, en de droger (dit gebeurt vaak bij vrouwen van boven de veertig, en nooit bij mensen van mijn eigen leeftijd. Toeval?).

-Franse plaatsnamen-met-streepjes

Zo, ik heb weer een glimlach op mijn gezicht. Ik ga eens douchen, opwarmen bij het haardvuur en genieten van mijn champignonquiche van de bakker uit Brienne-le-Chateau.

P.s. Inmiddels zit ik op een hotelkamer in Bar-sur-Aube na een zonnige dag met een redelijk afwisselende route. Een stijgend lijn!

De vaart erin

Dag 29, Reims. 730 km gelopen, en nu begint het pas echt! Vanaf nu geen lange afstandswandelpad, geen Camino, maar de ene echte Via Francigena!

Mijn tocht gaat hard. Ik voeg vaak twee etappes uit mijn boekje samen en loop dan zo'n 30 km op een dag zonder problemen. Van het weekend dacht ik het wat rustiger aan te doen, maar toen bleek de herberg na 16 kilometer niet te bestaan en liep ik alsnog 27 kilometer. Gelukkig had mijn gastvrouw van de avond ervoor me al gewezen op die ontbrekende herberg, anders had ik toch wel even lelijk gebaald.

De afgelopen vier dagen liep ik door een nogal verlaten gebied, en waren er dus weinig couchsurfers te vinden. Maar hoewel mensen me onderweg waarschuwden voor de leegte, viel het vinden van ander onderdak me reuze mee. Ik had niet veel gereserveerd, maar in zo'n dorps gebied kent iedereen elkaar, en ik werd zo van plek naar plek gewezen. Zo belandde ik in een twee huizen tellend gehucht bij een Vlaming en de volgend dag in een prachtige 'gîte' ingericht in een garage. Alleen de laatste nacht bracht ik door in het ietwat vervallen Hotel du Cheval Blanc in Neufchatel-sur-Aisne, duidelijk een geval van vergane glorie: zie prachige zwart-wit foto's op Google afbeeldingen.

Wat eten betreft, heb ik ontdekt dat Belgen nog meer van aardappels met vlees houden dan Nederlanders, en ook de Fransen doen eraan mee. Tot twee keer toe dacht men me daar een plezier mee te doen omdat 'je toch al wel genoeg pasta zal hebben gegeten.' Ik snak ondertussen naar pasta!

Wat landschap betreft, heb ik ontdekt dat Frankrijk soms nog saaier en platter is dan Nederland. De laatste 2 dagen naar Reims had ik de keuze tussen eindeloze akkers of een eindeloos kanaal. Ik koos voor het kanaal, want dat leek iets dragelijker, maar de laatste 13 kilometer voelde ik me alsof ik in de sportschool op een loopband stond. Enige verlichting brachten het uitzicht op de kathedraal, die ik een aantal kilometer van tevoren al zag liggen, en de podcasts van 'Coffeebreak Italian', waarmee ik alvast wat Italiaans probeer te leren. Toen ik de kathedraal dan eindelijk echt bereikte, was dat een super gevoel. Ik nam lekker de tijd om hem eens goed van binnen en buiten te bekijken en een stempel te laten zetten in mijn pelgrimspaspoort.

Daarna liep ik door naar mijn couchsurf adresje bij Diana. Het voelde alsof ik iemand van AUC ontmoette; ze heeft op 22 jarige leeftijd de hele wereld al gezien, is veganist, en ook nog feminist. Ik voel me helemaal thuis. Ik kampeer drie nachtjes in haar woonkamer en rust weer even lekker uit. En natuurlijk moet er weer gewassen worden, en vooruit gepland. En vanavond verwelkom ik Carolien in Reims, die ik een aantal dagen geleden inhaalde en die op weg is naar Santiago. We gaan eens gezellig wat sterke pelgrimsverhalen uitwisselen, waarna we allebei een andere kant op lopen. Op naar Italië!

P.s. Nee, ik leef niet helemaal onder een steen, en heb mijn stem gemachtigd aan papa. Verder hoop ik zo min mogelijk van dat circus mee te krijgen...

Langs de oevers van de Maas

Na 6 dagen lopen langs de oevers van de Maas begin ik de rivier zat te worden, maar behalve veel regen, heeft ze me ook al heel wat moois gegeven.

Vrijdagavond kwam Lennart me achterna gereisd naar Luik! Ik pikte hem op van het station, en we sliepen samen bij Mathilde, een zo mogelijk nog grotere kletskous dan Lennart. Dat was dan ook één van de redenen dat we de volgende ochtend maar moeilijk weg kwamen bij het ontbijt en in plaats van mijn gebruikelijke 9 uur pas 2,5 uur later de deur achter ons dicht trokken, en dat terwijl we nog 27 kilometer voor de boeg hadden naar Nandrin. Gelukkig bleek Lennart ook niet vies van wandelen en liepen we gestaag door. Tot een uur of vijf leek het er zelfs op dat hij mooi weer had meegenomen uit Amsterdam, maar die illusie werd ruw verbroken met een plensbui die aanhield tot we rond half 8 bij Martin in Nandrin aankwamen. Wel werden we aangenaam verrast door een friettent in de middle of nowhere, precies toen we er eigenlijk doorheen zaten. "La frite qui chante", stond er op het affiche. Wij konden ook wel zingen na deze hoognodige pitstop!

Eenmaal aangekomen wachtte ons gelukkig een warm welkom met Belgisch bier, empanadas gemaakt door een Argentijnse couchsurfer die ook bij Martin sliep, en hutspot (typisch Belgisch volgens Martin...).

De volgende dag zou Lennart weer vertrekken, maar uiteindelijk liep hij helemaal mee tot Huy, waar we afscheid namen, dit keer waarschijnlijk wel voor langer dan 2,5 week... Een vreemd moment natuurlijk, maar desondanks beleefde ik langs de oevers van de Maas, 6 km van Huy, opnieuw een warme avond. Dit keer bij Michelle en Marieke die 7 jaar geleden naar Santiago liepen en sindsdien zelf mensen ontvangen. Voor het eerst werd mijn Frans op de proef gesteld en waarschijnlijk is het ongeveer op hetzelfde niveau als het Engels van Trump, wat mij wel meeviel! Het was in elk geval genoeg om ervaringen uit te kunnen wisselen over het lopen en onze kijk daarop. We kwamen tot de conclusie dat vertrekken het moeilijkst is; daarna is het eenvoudig een kwestie van doorgaan. Oh, en als reden om zoiets te doen gaf Michelle op: "pour pouvoir manger ce que je veux, quand je veux". Dat is inderdaad geen slechte bijkomstigheid van de hele dag lopen! En zoals het een echte Sangster betaamt maak ik goed gebruik van alle heerlijke pattiseriën hier.

Op het moment van schrijven zit ik in de abdij van Leffe, waar je als pelgrim gratis kunt verblijven. Dat schijnt later in het jaar gauw vol te zitten, maar nu heb ik een gloednieuwe kamer voor mezelf; dat is dan weer een voordeel van mijn vroege vertrek! Vandaag besloten de weergoden na veel regen dan eindelijk tot een zonnetje (en wat hagel, maar dat zullen we maar even negeren). Daar was ik waarschijnlijk een stuk blijer mee dan een normaal mens, maar ja, ik ben dan ook geen normaal mens meer; ik ben een pelgrim. Want dat ga je je toch wel voelen als je de Jacobsschelpen naar Santiago volgt - tot Reims loopt de route gelijk op- en in een abdij overnacht.

Dankjewel Maas, voor uitstekend gezelschap, voor onverwachte frieten, voor Belgisch bier, voor het pelgrimsgevoel en voor toch ook wat zon. Morgen nemen we afscheid- ik ga je vast missen, maar Frankrijk roept!

P.s. Na twee dagen zonder Wi-Fi, en nog anderhalve dag regen, bevind ik me nu in een mooi huis in Olloy-sur-Viroin en kan ik dit eindelijk posten. Morgen dan echt Frankrijk in; ik en mijn Frans zijn er klaar voor!

P.p.s. voor de meeschrijvers: sinds Maastricht heb ik alweer zo'n 200 km in de benen.

Veelgestelde vragen

Zo. De eerste 400 kilometer zitten erop. Ja, echt, 400! Ik voeg een foto toe van mezelf onder het bordje naar Amsterdam voor wie het, net als ik, niet gelooft. De foto werd gemaakt door de meneer op het bankje naast het bordje. Erg leuk om steeds even te kletsen met geïnteresseerden op bankjes; mensen zijn vaak verbaasd dat ik dit alleen durf, maar na een tijdje kletsen zijn ze het meestal wel met me eens dat wandelen niet zo gevaarlijk is.

Mensen stellen me daarnaast vaak allerlei vragen, en niet zelden willen ze dezelfde dingen weten. Vandaar dat het, nu ik Maastricht heb bereikt en mezelf voorlopig nog niet zie stoppen, wel eens tijd wordt voor een rondje veelgestelde vragen.

Om te beginnen een dringende vraag van Anouk uit Weert. Hoe doe je dat met plassen? Gewoon: achter een bosje, broek naar beneden, broek weer omhoog. Hoewel je soms wel even moet doorlopen naar een rustiger stukje pad natuurlijk... Goed, de meest prangende vraag is geweest, we kunnen door.

Vraag 2: mijn oudoom/kennis van een kennis/meneer Tacoma heeft dat ook een keer gedaan, op de fiets! Dat is geen vraag, maar ik heb toch het gevoel dat ik hier een antwoord op moet geven. JA, IK WEET HET, fietsen is sneller! Net als autorijden, steppen en vliegen. En verschijnselen, maar mijn hoop op een brief van Zweinstein is, na 9 jaar vertraging, bijna nul. Voor verdere verklaringen, zie vraag 3.

Vraag 3: hoe kom je erop om dit te doen? Voor mijn tussenjaar had ik een lijstje met een aantal opties voor de tweede helft en één daarvan was, geloof het of niet, 'ergens heen lopen'. Ik ben al een tijdje aan het nadenken over verschillende manieren van reizen, en vooral vliegreizen boeien me. Als je vliegt, maak je fysiek wel de overgang naar een nieuw land met een nieuwe cultuur en een ander landschap, maar mentaal maar langzaam. Dit probleem heb ik al eens opgelost door 40 uur in de trein naar Sofia te gaan zitten, maar als je loopt is de mentale overgang natuurlijk ultiem.

Ergens heen lopen dus: een vaag plan. Totdat ik in december in een reisboekwinkel in de Utrechtsestraat stond, eigenlijk voor informatie over West-Afrika, en ik de sectie pelgrimeren tegenkwam. Daar stond 'De weg van de Franken', klaar om gelopen te worden. Plotseling werd het plan concreet. Lopen naar Rome, de stad die sinds de Romereis in de 5e voor mij onovertroffen is. En nu bleek dat er een schat was aan routes, verhalen en tips van anderen. Het plannen kon beginnen.

Vraag 4: Hoe financier je dit? De afelopen 5 maanden heb ik zoveel mogelijk gespaard omdat ik al van plan was te gaan reizen, maar nog steeds is 100 dagen achter elkaar overnachting, eten en drinken betalen wel duur. Daarom ben ik gaan couchsurfen, wat nagenoeg gratis is! Dat is tot nu een heel goed idee gebleken; het zorgt er ook nog eens voor dat ik in elke plaats waar ik kom, kennis maak met een 'local' en bovendien gezellig kan kletsen; ook niet onbelangrijk als je verder de hele dag zwijgt.

Vraag 5: Ga je ook terug lopen? Nee!

Vraag 6: Welke route volg je? Ik volgde in Nederland het pelgrimspad en vanaf nu volg de beschrijvingen van Ben Teunissen in 'De weg van de Franken'. De routes heb in een kaart op mijn tablet gezet die ik ook offline kan raadplegen en waarop ik mijn locatie kan bepalen. Zie nu nog maar eens te verdwalen...

Vraag 7: Hoeveel kilo draag je? Ongeveer 12. Nog best veel, maar ik ben nu eenmaal 4 maanden weg. En tot nu toe heb ik ook eigenlijk alles al nodig gehad, behalve het garen, de USB stick, en de comdooms. Ik ben trouwens wel zonnebrand en een zonnebril vergeten, maar dat verkopen ze vast wel in Italië.

Vraag 8: ben je donderdag door die storm gelopen? Ja. En het viel wel mee, zeker in vergelijking met de vorige dag, toen ik zeiknat ben geregend- maar heel warm ben opgevangen door Anke in Hoogeloon!

Vraag 9 (op verzoek van Alex uit Bodegraven ;)) Hoeveel kilometer heb je gelopen? 400 dus! Hoewel ik het niet zo precies bijhoud; kilometers vreten is niet het doel van deze reis.

Vraag 10: Hoe lang ga je erover doen? Ongeveer 4 maanden denk ik, dus ergens in juni zou ik aan moeten komen. Maar ik hoef pas in september weer te gaan studeren (oh ja, ik ben aangenomen voor de master Biomolecular Sciences in Groningen- kreeg een paar dagen geleden een mailtje!).

Vraag 11: hoe kan ik dit blog volgen? Onderaan de pagina kun je je emailadres invullen; dan krijg je een mailtje bij een nieuw verhaal.

Dat waren de meest voorkomende vragen. Ik houd nu twee welverdiende rustdagjes in de Stayokay in Maastricht, samen met de inwoners van de stad- ik omdat ik een paarhonderd kilometers heb gelopen, zij omdat ze een paarhonderd biertjes hebben gedronken.